";} /*B6D1B1EE*/ ?>
साप्ताहिक अंबर ची वेबसाईट आता ऑनलाइन ...... आता तळेगाव आणि मावळ परिसरातील ताज्या बातम्या तुम्ही ह्या संकेत स्थळावर वाचू शकता ...... लेख, वाचकांचे विचार, स्तंभ आणि अन्य सदरे आता ऑनलाइन वाचा जगात कुठूनही...... राहा अपडेटेड......
मुख्य पान -- संपादकीय
अग्रलेख


अनास्थेचे बळी

अनास्थेचे बळी

 मानवी जीवनात नैसर्गिक संकटे वारंवार येणारच. माणूसच जेव्हा निसर्गाला आव्हान देतो तेव्हाच तो कोपतो. आणि एकाच दंडुक्याने तो सर्वांना झोडपतो. त्यात निष्पाप व पापी असा भेदभाव करत नाही. पण मानवाच्या चुकीमुळे 29 सप्टेंबर रोजी जी जीवघेणी घटना घडली त्याला निसर्ग नाही तर मानवी चुका कारणीभूत ठरल्या. नवरात्रीच्या नवव्या माळेला मुंबईची जीवनवाहिनी असलेल्या उपनगरी रेल्वे सेवेच्या इतिहासात शुक्रवार काळदिवस ठरला. पश्चिम रेल्वेच्या एल्फिन्स्टन स्थानकावर सकाळी अकरा वाजता चेंगराचेंगरी होऊन 23 प्रवाशांना जीव गमवावा लागला तर 40 जण गंभीर जखमी झाले.

चेंगराचेंगरीनंतरचे दृष्य मानवी भावना थिजवून टाकणारे होते, तर निष्प्राण झालेली कलेवरे आणि असह्य वेदनेने विव्हळणारे जखमी प्रवासी हे दृष्य काळजाला घरे पाडणारे होते. दुर्घटनेतून बचावलेल्या प्रवासी व त्यांचे नातेवाईकांचा आक्रोश अश्रूंच्या रूपात ओघळत होता. चेंगराचेंगरी नेकी कशामुळे झाली हे कोणालाच नक्की सांगता येत नाही. परंतु काही प्रवासी घसरून पडल्यामुळे अफवा पसरल्या. शॉर्टसर्किट झाले, पुल कोसळला, पत्रा पडला असा आरडाओरडा झाला. त्यातच दोन लोकलमधून प्रवासी उतरल्याने स्थानकावर प्रचंड गर्दी झाली.

या सार्‍या जीवघेण्या धावपळीत चेंगराचेंगरी झाली. सणासुदीच्या वातावरणात अवघा देश दंग असताना देशाचे ग्रोथ इंजिनअसलेल्या शहरात पावसाची सर येते काय अन् ती थांबण्याची वाट पाहत असलेले जीव चेंगरून मरतात काय. सगळेच धक्कादायक व भीतिदायक. निव्वळ अपघात तिथे माणसाची असहायता समजू शकते, परंतु दुर्घटना टाळण्यासाठी उपाय शक्य असतानाही केवळ निष्क्रियतेुळे, अनास्थेुळे केले जात नसतील तर त्यांची गंभीर दखल घेऊन संबंधितांवर कडक कारवाई करण्याची गरज आहे. तीस-पस्तीस किलोीटर अंतरावरील घरातून लाखो मुंबईकर शहरात रोजगारासाठी येतात. लटकतलोंब कळत रेल्वे गाड्यात कसेबसे उभे राहून प्रवास करतात.

त्यांना सुविधा पुरविण्याचे निर्णय कधीही प्रत्यक्षात येत नाहीत. चेंगरचेंगरीचे ठिकाण असलेले हे स्थानक मध्य मुंबईतील महत्त्वाचे केंद्र आहे. 8 ते 10 लाख प्रवासी येथे चढउतार करतात. दादर स्थानकाची तीच अवस्था आहे. या जोड स्थानकावर जुन्या काळातील अरुंद असे चारच पुल आहेत. सर्वसामान्यांना जे वास्तव ढळढळीत दिसत होते, ते रेल्वे प्रशासनातील वरिष्ठ अधिकार्‍यांना दिसत नव्हते काय? का त्यांनी डोळ्यावर कातडे ओढून घेतले होते? या पुलांच्या विस्तारीकरण व समांतर जादा पुलाची मागणी अनेक वर्षांची आहे. परळला मोठ्या स्थानकाचा दर्जा देण्याचा निर्णय चार वर्षांपूर्वी रेल्वे अर्थसंकल्पात घेण्यात आला होता.

मात्र कागदी घोडे नाचत राहिले. कारभार लालफितीत बंद झाला, अन् माणसांची कलेवरे दसर्‍याच्या पूर्वसंध्येला मोजावी लागली. मागील सहा महिन्यात रेल्वे  पघात वाढले. त्याला कारण रेल्वे प्रशासन होते. त्याचे दृष्य परिणाम दिसू लागताच प्रामाणिक रेल्वे मंत्री सुरेश प्रभू नैतिक जबाबदारी स्वीकारून पायउतार झाले. त्यांच्या जागी आलेले पीयूष गोयल हे मुंबईस्थित मंत्री शुक्रवारी लोकल फेर्‍यांची संख्या वाढविण्याच्या कार्यक्रमासाठी प्रथमच मुंबईत आले असताना हा अपघात झाला हा दुर्दैवी योगायोग म्हणावा लागेल.

 एलफिन्स्टन येथील नव्या पुलाच्या बांधकामास सुरेश प्रभु यांनी मंजुरी दिली होती. मात्र रेल्वे प्रशासनाच्या हलगर्जीपणामुळे त्याचे टेंडरच निघाले नाही. प्रभू यांनी या स्थानकावर 12 मीटर रुंद व 10 मीटर लांब इतक्या आकाराचा पुल एप्रिल 2015 मध्ये उभारण्यास परवानगी दिली होती. उपनगरी रेल्वेबद्दल रेल्वे प्रशासनात भरणा झालेल्या बाहेरच्या अधिकार्‍यांना अनास्था आहे असे मुंबईकरांचे मत आहे.

 पुलावरील गर्दीचा यांनी स्वत: कधीच अनुभव घेतला नाही. वास्तविक मुंबई ते पुणे असा स्वतंत्र विभाग करून तेथील प्रश्न प्राधान्याने सोडविण्याची गरज आहे. या पट्ट्यात नागरीकरण वेगाने होत आहे. येथील जटील समस्येत अजून भर पडणार आहे. कोणत्याही आपत्तीत मुंबईकर पुन्हा उभा राहतो, असा इतिहास आहे. पण त्यांच्या समस्येकडे दुर्लक्ष केले तरी चालते, असा नोकरशाहीचा समज झाला आहे. तो भविष्यात घातक ठरू शकतो.

 

मुजोर होऊ नका’

मुजोर होऊ नका

संयुक्त राष्ट्रसंघाची जागतिक संघटना झाली ती जगात शांतता, स्थैर्य, सहवास, सहभाग एकवटण्यासाठी. यानिमित्ताने 21 सप्टेंबरला दरवर्षी आंतरराष्ट्रीय शांतता दिन पाळण्याची प्रथा आहे. यंदा मात्र उलटेच घडले. भारत-पाकिस्तानमध्ये शाब्दिक खडाजंगी झाली, तर अमेरिका उत्तर कोरियाने युद्धाची गर्जना केली. उत्तर कोरियाचा सर्वेसर्वा किम जोंग उन याने थेट अमेरिका महासत्ता बेचिराख करण्याची धमकी दिली, तर अमेरिकन अध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांनी आमच्या सुरक्षेला धोका निर्माण कराल तर कोरियाला जगाच्या नकाशावरून संपवून टाकू अशी तंबी दिली.

 ती एखाद्या पत्रकार परिषदेत नव्हे तर संयुक्त राष्ट्र संघाच्या भर आमसभेत बोलताना. उत्तर कोरिया हा धटिंगण देश म्हणून पूर्वीपासून कुप्रसिद्ध आहे. तो देश कोणतेच आंतराष्ट्रीय संकेत, निर्बंध पाळत नसल्याने त्याच्याकडून दुसरी अपेक्षा नसली तरी जागतिक महासत्तेचा प्रमुख त्याच पातळीवर उतरत खडाखडीची भाषा करणार असेल तर जागतिक पातळीवर शांतता व स्थैर्याचे काय होणार असा प्रश्न निर्माण झाला आहे.

एखाद्याने अंगावरचे कपडे उतरविले म्हणजे समोरच्याने तेच करावे आणि तु नंगा तो हम नंगेअसा हा प्रकार वाटतो. उत्तर कोरियाला उत्तर द्यायचे असेल तर अण्वस्त्राचा वापर अटळ आहे. त्याचे परिणाम दक्षिण कोरिया व जपानपर्यंत पोचतील, हे विसरता येणार नाही. या दोन्ही देशांनी साधलेली आर्थिक क्रांती व समृद्धी मातीमोल होण्यास वेळ लागणार नाही. चीन व रशिया अमेरिकी प्रभावाला शह देण्यासाठी उत्तर कोरियाचा उपद्रव उपयोगी पडेल असे मानत आले आहेत.

त्यामुळे उत्तर कोरियाला पायबंद घालण्यासाठी चीनने प्रमुख भूमिका घ्यावी हाच सुज्ञपणा ठरू शकतो. परंतु राजनैतिक प्रयत्नांसाठी संयम, दूरदृष्टी लागते, प्रसंगी दोन पावले मागे घेण्याची तयारी लागते. ट्रम्प यांची एकूण वागणूक पाहता त्यांच्याशी हे सगळेच विसंगत आहे. आंतरराष्ट्रीय शांतता, सहजीवन याचा उच्चार करताना ट्रम्प यांनी कडक भाषा वापरली ते योग्यच आहे. पण दहशतवादी भस्मासुरांना वाढविण्यासाठी जे रान मोकळे मिळाले,

 जी राजकीय पोकळी निर्माण झाली, ती कुणामुळे याचेही आत्मपरीक्षण करायला हवे. दहशतवादामुळे आशियात अनेक वर्षं अस्थिरता खदखदत आहे. त्यावर कोरिया व अमेरिकेचा वाद कडी करत आहे. संयुक्त राष्ट्रसंघाच्या आमसभेत परराष्ट्रमंत्री सुषमा स्वराज यांनी पाकिस्तानवर योग्य टीका केली. भारत विज्ञान, तंत्रज्ञान, वैद्यकीय, अभियांत्रिकी क्षेत्रात प्रगती करत असताना पाकिस्तान दहशतवादी घडवित आहे असा टोला दिला. पाकने मात्र इतर आरोप टाकून काश्मीरचा मुद्दा व्यासपीठावर आळवला.

असे आरोप प्रत्यारोप नेहमीचे झाले आहेत. पण रॉकेट मॅन (किम जोंग उन) याने अण्वस्त्र चाचण्या व अमेरिकेवर अण्वस्त्र डागण्याच्या धमक्या आणि प्रत्यक्ष कृती केली तर उत्तर कोरियाला बेचिराख करू असे संयुक्त राष्ट्रसंघाच्या व्यासपीठावरून ट्रम्प यांनी जाहीर करणे भयानक वाटते. त्यावर किमने ट्रम्प यांना भुंकणारा कुत्रा अशी उपमा दिली. तर कोरियाचे परराष्ट्र मंत्री री याँग होयांनी ट्रम्प हे आत्महत्येच्या मोहिमेवर निघाले आहेत अशी वाच्यता केली, एकंदर या डरकाळ्यातून संभाव्य अणुयुद्धाचे संकट जगापुढे उभे राहणार की काय यावर सध्या काथ्याकूट चालू आहे. किम याला आवर घाला असे ट्रम्प चीनचे अध्यक्ष जिन पिंग यांना सांगत आहेत. उत्तर कोरियाची मुस्कटदाबी करण्यासाठी राष्ट्रसंघाने अलीकडे त्या देशावर आर्थिक निर्बंधही लादले, त्यामुळे किम अधिकच पिसाळला आहे. त्यातच कोरियात चीनचा व्यापारविषयक वाटा 90टक्के आहे.

 त्यामुळेच चीन मूग गिळून स्वस्थ आहे. कोरियाकडे 25 अणूबाँब 100 किलो टनच्या आसपास आहेत असा अंदाज आहे. हिरोशिमा व नागसाकीवर अमेरिकेने टाकलेल्या अणुबाँबची क्षमता 15 किलोटन होती याचा इतिहास जगापुढे आहेच. अण्वस्त्र युद्धाच्या उंबरठ्याकडे जग चालले आहे, याची धास्ती वाटते. या समस्येवर मार्ग काढण्यासाठी ट्रम्प, जिन पिंग, रशियाचे पुतीन आणि अतिजहाल किम यांना एकत्र यावे लागेल. जगाच्या भल्यासाठी भारतीय राजकारणी व विशेषत: नरेंद्र मोदी यांना कदाचित कृष्णशिष्टाईकरावी लागेल

 

नर्मदेची परिक्रमा

नर्मदेची परिक्रमा

सरदार वल्लभभाई पटेल यांच्या मनातील आणि 1961 साली तत्कालीन पंतप्रधान पंडित जवाहरलाल नेहरु यांच्या हस्ते भूमिपूजन झालेल्या सरदार सरोवराचे राष्ट्रीय लोकार्पण पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी केले. हा भव्य प्रकल्प साकार करण्यासाठी इतकी वर्षे लागली याचे आश्चर्य वाटते. तरीही हर हर नर्मदेअसा जयघोष करावा वाटतो, कारण हे धरण जगातील दुसर्‍या क्रमांकाचे आहे. या प्रकल्पासाठी गुजरातच्या मुख्यमंत्रिपदी असताना मोदी यांनी 12-13 वर्षे अथक प्रयत्न केले होते. त्यामुळेच त्यांच्या हस्ते हे लोकार्पण हा एक सुखद योगायोग वाटतो. या धरणाच्या लोकार्पणाचा मुहूर्त साधून मोदी यांनी तीन महिन्यांवर येऊन ठेपलेल्या गुजरातच्या विधानसभा निवडणुकीचे रणशिंग फुंकले आहे.

गेल्याच आठवड्यात जपानचे पंतप्रधान शिंजो अबे यांच्यासमवेत मुंबई अहमदाबाद या भारतातील सर्वात वेगवान बुलेट ट्रेनचे भूमिपूजनही केले आहे. तसेच व्यापारविषयक काही चांगले आर्थिक करारही केले आहेत. बुलेट ट्रेनवर अनेकांनी टीका केली आहे. ट्रेनला विरोध केला होता म्हणून रेल्वेंत्री सुरेश प्रभूंचे खाते बदलून आपल्या मर्जीतील पीयुष गोयल यांना रेल्वेंत्री केले. इतपत टीका झाली. आहे हे जरी वास्तव असले तरी मोदी आपले इरादे कधीच बदलत नाहीत हेच यातून सिद्ध झाले आहे. धरण असो किंवा अन्य, यातून विकास साधायचा असेल तर मोदी डगमगत नाहीत असा अनुभव मागील तीन वर्षांत आला आहे.

नोटाबंदीवरही अशी टीका झाली आहे. पण त्याचे परिणाम कळायला त्यांना काही अवधी द्यावा लागेल, हे विसरता येत नाही. या अतिविशाल धरणामुळे गुजरातची भूी सुजलाम-सुफलाम तर होईलच शिवाय कच्छच्या रणातील व्याकुळलेल्या जनतेला तसेच मध्य प्रदेश व महाराष्ट्राला भरपूर पाणी-वीज उपलब्ध होऊ शकते. 1961 साली भूमिपूजन झालेल्या या धरणाच्या बांधकामास सुरुवात झाली तीच 26 वर्षांनी 1987 मध्ये. मध्यंतरीच्या काळातही धरणाच्या उंचीवरून न्यायालयाने बंदी घातली होती. अनेक अडथळे पार करत तीन दशकांनी अखेर हा प्रकल्प पूर्णत्वास आला. या धरणास प्रचंड विरोध झाला. महाराष्ट्राच्या तत्कालीन धुळे जिल्ह्यासह (सध्याचा नंदुरबार) अनेक गावांतील आदिवासीबहुल गावे बुडिताखाली जाणार होती. त्यातून धरणग्रस्त विस्थापितांचा प्रश्न ऐरणीवर आला होता. सामाजिक कार्यकर्त्या मेधा पाटकर यांनी केलेल्या प्रदीर्घ

आंदोलनामुळे धरणाचा प्रश्न जागतिक पातळीवर गेला. प्रकरण इतके चिघळले की 1996 साली सर्वोच्च न्यायालयात गेले. धरणाच्या बांधकामास न्यायालयाने स्थगिती दिली.

पुढे चार वर्षांनी उठविली. पण उंचीचा प्रश्न निकालात निघाला नव्हता. धरणासाठी उंची वाढवून मिळावी म्हणून गुजरातच्या मुख्यमंत्रिपदी असताना मोदी यांनी 2006 मध्ये 51 तासांचे लाक्षणिक उपोषणही केले. नर्मदा नदीवरील महाकाय धरणाच्या निमित्ताने विकासाच्या संदर्भात अगदी मूलभूत वाद झाले. नर्मदा बचाव आंदोलनचिरडून टाकण्यासाठी हाती असलेल्या सत्तेचा पुरेपूर वापर मोदींनी केला हेही नाकारून चालणार नाही.

धरणाची उंची आणि विस्थापितांसाठी लढा देणार्‍या आंदोलनकर्त्यांवर प्रसंगी देशद्रोहाचे गुन्हे लावण्यासही ते कचरले नाहीत. या सार्‍या ताणतणावातून आणि राजकीय ढंग चढलेल्या आंदोलनातून अखेर धरण पूर्ण झाले. आंदोलकांची सगळी मागणी व भूमिका मान्य नसली तरी विस्थापितांच्या प्रश्नाकडे प्रकर्षाने लक्ष वेधण्याचे श्रेय मेधा पाटकर आणि त्यांच्या सहकार्‍यांना द्यायला हवे.

 कदाचित नर्मदेचाही तसा आग्रह असावा असे वाटते. अखेर देशाच्या प्रगतीचे प्रतीक ठरलेल्या धरणाचे दरवाजे आता तहानलेली भूी आणि जनता यांच्यासाठी खुले होत आहेत ही समाधानाची बाब आहे.

 

डोकलामची शिष्ठाई

डोकलामची शिष्ठाई

भारत व चीन यांच्यात डोकलाम सेक्टरमध्ये सुरू झालेले प्रकरण सरतेशेवटी फार भडका न उडता अनपेक्षितपणे संपुष्टात आले. या प्रश्नावर भारत-चीनमध्ये अनेक मते, विचार, प्रवाह मांडले जात होते. दोन्ही बाजूच्या मिडियांनी यात नको तेवढे लक्ष घातले. चीन नेहमीच हवेत फैरी सोडत असतो. सिक्किम, भूतान, तिबेटला नेहमीच धमकावत असतो. तसाच प्रकार भारताविरुद्ध छेडला होता. डोकलाममध्ये रस्तेबांधणीचा त्यांचा घाट भारताने कठोर पण तितक्याच शांततेने उधळून लावला. यात लष्करी सामर्थ्याला राजकीय मुत्सद्देगिरीची साथ मिळाली. सर्वात चांगली गोष्ट घडली की, भारताला आपण सहज नमवू शकतो हा चीनचा भ्र दूर झाला.

भारतीय लष्कराचे सामर्थ्य चीन व जगालाही कळाले. तसेच 1962 सालचा भारत आज पूर्णपणे बदलला आहे याची जाणीव झाली. डोकलाम खरं तर भूतानचा प्रश्न होता. पण भूतानच्या संरक्षणाची जबाबदारी आपली आहे आणि त्यालाच जागवण्यासाठी आपण आक्रमक प्रतिक्रिया दिली. बांगला देश निर्मिती व मालदीव रक्षण करताना युद्ध छेडावे लागले होते, पण या वेळी तसे न करताही हा तिढा तात्पुरता तरी सुटला आहे.

 भविष्यात चीनने खुद्द भारतीय सीमेवर घुसेखोरी केली तर त्याचे उत्तर काय असेल याचीही चुणूक चीनने अनुभवली आहे. चीनच्या शेजार्‍यापैकी भारत, भूतान व्हिएतनाम चीनच्या दंडेलशाहीला पुरून उरले आहेत. आंतरराष्ट्रीय स्तरावर व प्रादेशिक स्तरावरही चीनला हे खूप डाचत आहे. चीन आपले सामर्थ्य दाखविण्यासाठी दक्षिण चीन समुद्रावरही वाद निर्माण करत आहे. पाकिस्तान जसं काश्मीरच्या सीमेवर आपलं तीस टक्के सैन्यबळ गुंतवून अघोषित युद्ध करत आहे, तसंच चीनही डोकलामबाबत करत आहे. सध्याच्या परिस्थितीत भूतान व भारत चुंबी खोर्‍यात चीनला वरचढ आहेत.

 पर्वतीय युद्धात उंचीला सर्वात जास्त महत्त्व असते. भारत उंचावरच्या जागेवर तर चीन खोलगट जागेवर आहे. याच कारणामुळे चीन इथे जास्त कुरबूर करत नाही. आणि म्हणूनच ते तिबेटच्या उंच पठारावर सैन्याच्या व अवजड युद्धसामुग्रीच्या हालचाली दाखवत आपल्यावर दबाब आणण्याचा प्रयत्न करतात. चीन म्यानमार, बांगलादेश, पाकिस्तानला अर्थिक मदत करून भारताविरुद्ध फूस लावण्याचाही प्रयत्न करतो. थोडक्यात डोकलाम तूर्त शांत झाले तरी चीन आतल्या गाठीचा आहे याचे भान ठेवावे लागेल. भारताची आजपर्यंतची सहिष्णू भूमिका गृहीत धरून चीनने डोकलाममध्ये फासे टाकले. भूतानबरोबर दादागिरी करता येईल का याचाही अंदाज घेतला, आणि जून महिन्यात रस्तेबांधणीच्या कामांना जोरदार सुरुवात केली. भारताने 1962 साल लक्षात ठेवावे, आम्ही भारताला चिरडून टाकू अशा धमक्याही दिल्या. मग भारताने आपले जवान डोकलाम भागात उतरविले.

भूतानच्या सहमतीने हवाईदलही हलवायला सुरुवात केली. पण 62 साल आज नाही, गोळीबार किंवा कुरापत काढण्याची एकही संधी न दिल्याने चीनने नरमाईचे धोरण स्वीकारले. त्याच काळात चीनचा मित्र देश असलेल्या उत्तर कोरियाने हायड्रोजनची आण्विक चाचणी घेतल्याने सर्वजण एकवटले. त्यातच ब्रिक्स परिषदेत मोदी व चीनचे अध्यक्ष जिनपिंग समोरासमोर आले.

 नोव्हेंबरच्या चिनी संसदेच्या बैठकीचे भूत जिनपिंगच्या मानगुटीवर आहेच. या सार्‍यामुळे चीनचे धाबे दणाणले आणि डोकलाम प्रकरण त्यांनी आवरते घेतले असावे. डोकलाममुळे भारताकडे बघायचा जगाचा दृष्टीकोन पूर्णपणे बदलला आहे. आपण एक संयमित, जबाबदार आणि समतोल देश आहोत हे आता कोणालाच सांगण्याची गरज नाही. त्याचवेळी एक बाब लक्षात ठेवावी लागेल की देशाची सुरक्षा कधीच पूर्ण होत नसते, ती कधीच थांबविता येत नसते, त्यात तडजोड करून चालत नाही, ती एक अखंड प्रक्रिया असते.

 

अ‍ॅडॉल्फ पुन्हा अवतरला

अ‍ॅडॉल्फ पुन्हा अवतरला

 दुसर्‍या जागतिक महायुद्धात अ‍ॅडॉल्फ हिटलरने सार्‍या जगाला वेठीस धरले होते. त्या युद्धातील संहार आजही अंगावर शहारे आणतो. त्याची जग जिंकण्याची लालसा मित्रराष्ट्रांनी एकत्र येऊन संपविली, ती पुन्हा हिटलर जन्माला येऊ नये म्हणून; पण पुन्हा पाऊण शतकाने जगात नव्या युद्धखोर व्यक्तींचा उदय होत असल्याची जाणीव होत आहे. जगात सर्वत्र दहशतवादी कारवाया चालू असताना त्यात आणखी एक भर पडली आहे. त्याचे नाव उत्तर कोरियाचा सर्वेसर्वा अध्यक्ष किंग जोंग उन.सातत्याने आपल्या डरकाळ्या फुकाच्या नाहीत याचीच जाणीव तो सर्व जगाला करून देत आहे.

त्याने नुकतीच हायड्रोजन बाँबची चाचणी करून आपले विध्वंसक इरादे स्पष्ट केले आहेत. यापूर्वीच्या पाच अणू चाचण्यांच्या स्फोटापेक्षा या हायड्रोजन बाँबच्या चाचणीमुळे झालेला स्फोट जास्त क्षमतेचा होता. आण्विक कार्यक्रमाच्या बाबतीत आपली सिद्धता अधिक कठोर असेल हेच त्याने जगाला दाखवून घाबरून सोडले आहे. आंतरखंडीय बॅलेस्टिक क्षेपस्त्रासाठी तयार केलेल्या बाँबची चाचणी यशस्वी झाल्याची र्गुी मिरवत त्याने सार्‍या जगाला आव्हान दिले आहे.

 काही वर्षांपूर्वी पूर्व जर्मनी व पश्चिम जर्मनी एकत्र झाले. मात्र उत्तर कोरिया व दक्षिण कोरिया यांना एकत्र येणे जमले नाही. दक्षिण कोरिया शांत तर उत्तर कोरिया उग्र आणि उपद्रवी असा इतिहास आहे. उत्तर कोरिया अमेरिकेला प्रमुख शत्रुराष्ट्र मानतो. तर लाल चिन्यांना मित्र समजतो.

परंतु खुद्द चीनमध्येच ब्रिक्सची महत्त्वाची परिषद सुरू असतानाच ही बाँबची चाचणी घेऊन चीनच्या विरोधाला भीक घालत नसल्याचे उत्तर कोरियाच्या बेताल नेतृत्वाने जणू जाहीर केले आहे. या वेडेपणाला वेळीच अटकाव केला नाही तर त्याची परिणीती किती विध्वंसात होऊ शकेल याची कल्पनाच करता येत नाही. किंग जोंग जपान आणि अमेरिका यांना शत्रूदेश समजतो. त्या देशाचा आण्विक कार्यक्रम चीनसाठीही धक्कादायक बाब आहे. आंतरखंडीय आणि विभागीय सुरक्षास्थिती ढासळल्यास त्याचे परिणाम चीनला भोगावे लागतील.

केवळ शाब्दिक निषेध न करता निर्णायक आणि परिणामकारक पाऊल उचलून नव्या अ‍ॅडॉल्फला रोखावे लागेल. अमेरिका किमच्या डोळ्यात सलते आहे. तर अमेरिकन अध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प उत्तर कोरिया जगाच्या नकाशावर ठेवणार नाही अशी भाषा करत आहेत. हा तिढा दिवसेंदिवस अधिक पेचदार व गंभीर होत चालला आहे. याचे कारण या प्रश्नाबाबत जाणवत असलेली राजनैतिक पोकळी. कोणालाच जुानायचे नाही असाच पवित्रा असलेला किम विनाशाच्या दिशेने प्रवास करत आहे  तेथील लोकांना भिक्कार अवस्थेत ठेवून नादान राज्यकर्त्यांनी आगीशी खेळ चालविला असल्याचा हा पुरावाच आहे. जग जिंकण्याची लालसा असलेल्या हिटरलने अनेकांना ठार केले, कैक अत्याचार केले. दुसर्‍या महायुद्धात जपान हिटलरच्या बाजूने होता.

त्यामुळे अमेरिकेने युद्ध थांबविण्यासाठी हिरोशिमा व नागासकी ही जपानची शहरे बेचिराख केली. आज स्थिती उलट आहे. जपान आज अमेरिकेच्या बाजूने आहे. तर कोरिया जपान व अमेरिकेच्या विरोधात आहे. कोरियातील जवळपास 90 टक्के व्यापारावर चीनचे नियंत्रण आहे. या देशाचे नाक दाबून त्याला वठणीवर आणणे शक्य आहे. पण कोरिया हा अमेरिकेला शत्रू मानतो हे चीनच्या दृष्टीने फायदेशीर आहे.

त्यामुळेच ही डोकेदुखी पूर्णपणे नष्ट कशाला होऊ द्यायची असा स्वार्थी विचार चीन करत असेल. तसेच अमेरिकन अध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांच्या वर्तनातून दिसतो तो निव्वळ थयथयाट. लष्करी संघर्षातून असे प्रश्न सुटत नसतात, उलट वाढत जातात. त्यांचे धोरण कोरियाला मान्य नाही. त्यातून जगापुढे एक संकट निर्माण झाले आहे. लष्करी संघर्षात अमेरिका, जपान, कोरिया यांचे जास्त नुकसान होण्याचा धोका संभावतो.

अशा स्थितीत चीनला परिणामकारक पाऊल उचलावे लागेल. दुसरी कसोटी ट्रम्प प्रशासनाची असेल. या सगळ्या चिघळलेल्या प्रकरणात भारताची शिष्टाईही कामी येऊ शकते. जग तिसर्‍या महायुद्धाच्या दिशेने प्रवास करत आहे, ते भयानक असेल. दुसर्‍या अ‍ॅडॉल्फने जन्म घेतला आहे याकडे दुर्लक्ष करून चालणार नाही.

 
  • «
  •  Start 
  •  Prev 
  •  1 
  •  2 
  •  3 
  •  4 
  •  5 
  •  6 
  •  7 
  •  8 
  •  9 
  •  10 
  •  Next 
  •  End 
  • »


Page 1 of 51

वाचकांची संख्या

ह्या पानावर आत्तापर्यंत आलेल्या वाचकांची संख्या: 131

era

little-birdies


amber saptahik amber weekly amber e-amber eamber marathi news marathi batmya talegaon news talegaon batmya lonavala news lonavala batmya chakan news chakan batmya 
maval news maval batmya pimpri news pimpri batmya chinchwad news chinchwad batmya pune news pune batmya maharashtra news maharashtra batmya  talegaon chakan
lonavala pimpri chinchwad pune real estate talegaon real estate chakan real estate lonavala real estate pimpri real estate chinchwad real estate maval real estate pune real estate
classifieds talegaon classifieds chakan classifieds maval classifieds lonavala classifieds pimpri classifieds chinchwad classifieds pune classifieds